Uit recent onderzoek van het NOS Jeugdjournaal blijkt dat meer dan driekwart van de kinderen onder de 16 jaar al een dierbare heeft verloren. Een enorm hoog cijfer, dat pijnlijk duidelijk maakt: rouw is onderdeel van het leven van kinderen en jongeren. Toch laat het recente NOS-artikel zien dat het onderwerp in de praktijk nog te vaak wordt gemeden. Veel scholen en leerkrachten en docenten op de basisschool en de middelbare school worstelen met verlies. Uit ongemak, handelingsverlegenheid of de angst om het verdriet juist ‘aan te wakkeren’, blijft het stil. Maar juist die stilte kunnen kinderen en jongeren het gevoel geven dat hun verdriet er niet mag zijn.

Na een intensief en ontzettend leerzaam traject van heel veel lesdagen, lezen, schrijven, begeleiden van stagecliënten en mijn afstudeeronderzoek naar levend verlies en rouw bij jongeren mag ik mijzelf vanaf vandaag officieel integratief kinder-, jongeren- en gezinstherapeut noemen.

Tijdens het begeleiden van kinderen en jongeren maak ik altijd gebruik van tekeningen. Het visueel maken van een situatie, gebeurtenis of iets wat nog gaat komen zorgt o.a. voor meer overzicht, afstand van de situatie, rust en je hebt de mogelijkheid om er later nog op terug te komen.

Als je je niet lekker voelt door bijvoorbeeld griep, verkoudheid, buikpijn of hoofdpijn is het voor de meeste heel logisch dat je je ziekmeldt. Even een moment rust om te herstellen, zodat je weer snel naar school, werk, stage of sport kan gaan. Niemand zal het het op dat moment gek vinden dat je dat doet en juist zeggen dat je het rustig aan moet doen om zo goed uit te zieken. Hoe zit dat als je je niet lekker voelt doordat het je allemaal te veel is, door bijvoorbeeld spanningen thuis, werkdruk of een vol hoofd? Meld je je dan ook ziek of ga je door?

Na een hele middag non-stop blokken op een toets, merk je dat het je steeds meer moeite kost om te begrijpen wat er staat en wat je eerst nog allemaal wist, ben je nu ineens allemaal vergeten. Super frustrerend en het zorgt vaak ook nog voor meer stress, wat je nog meer energie kost.

Wat kan je doen als je jezelf iedere dag dezelfde discussie of ruzie hoort voeren met je kind of leerling? Geef je toe of ga je hardere consequenties er tegenover zetten? En als dat niet blijkt te werken, wat kan je dan nog doen? Opgeven, negeren, wachten tot het volgende schooljaar, eindexamen of totdat je kind uit huis gaat? Al deze opties vragen een hele lange adem, die je misschien (bijna) niet meer hebt en het zorgt er niet voor dat er minder discussies en ruzies zullen zijn. 

Binnen mijn praktijk vindt ik het belangrijk om over verschillende tools te beschikken, zodat ik zoveel mogelijk kan aansluiten bij de behoeftes van de jongeren die ik coach. Naast o.a. Rots en Water, tekenen, het werken met legopoppetjes, Geweldloze Communicatie en schrijven was ik nog opzoek naar iets waarbij beelden, zonder deze te moeten tekenen of beschrijven, centraal stonden. Dit vond ik in de methode van Brainblocks. 

Alle ogen zijn op dit moment gericht op de oorlog in Oekraïne. Dagelijks zien we beelden van vluchtende mensen, verwoeste gebouwen, gewonden en lange files richting de grens. Waarom is er oorlog?, hoe gaat dit aflopen?, wat kan ik doen?, zijn mijn vrienden en/of familie al in veiligheid?, komt er nu ook oorlog in Nederland? Allemaal vragen die jijzelf misschien wel hebt en deze ook bespreekt met je vrienden, collega’s, klasgenoten, docenten, je ouders of familie.

Een paar jaar geleden stopte mijn auto ermee op de snelweg. Niet de beste plek om stil te komen staan. Gelukkig kon ik met de vaart die ik nog had nog net een afslag pakken waardoor ik van de snelweg af was. De auto stond stil, ik was niet echt heel erg ontspannen en ik was ook nog niet thuis. Uiteindelijk startte de auto weer gelukkig en besloot ik om richting huis te gaan rijden. Tijdens dat ritje was ik zo bezig met hopen dat hij zou blijven rijden dat ik de afslag naar mijn wijk compleet miste! Mijn lijf zat in de auto, maar mijn gedachtes waren heel ergens anders waardoor ik mijn doel letterlijk voorbij reed.

In de vakantie heb je alle tijd en ruimte om actief bezig te zijn met leuke dingen of om even helemaal lekker niets te doen. Hoe anders is dat als je na je vakantie weer aan de slag gaat op school, met je studie of met je werk?

Misschien herken je dit wel; je wilt iets graag, je weet dat je het kan, maar hoe harder je je best doet hoe slechter het gaat. Voor mij was dat het behalen van mijn rijbewijs.

De tweede lockdown is inmiddels alweer 2,5 week een feit, de kerstvakantie is voorbij en morgen beginnen de eerste online lessen weer. Tijdens de eerste lockdown heb ik een stuk geschreven over hoe je als schoolgaande jongere hiermee om kan gaan. Er werd mij gevraagd om van dat stuk een poster te maken om de informatie nog toegankelijker te maken en gemakkelijker te delen.